บทที่ 2 ธุระด่วนของเจ๊แวว

แดดตอนเที่ยงวันของกรุงเทพฯ ร้อนระอุจนแทบจะแผดเผาทุกชีวิตที่เดินผ่านให้ละลายกลายเป็นจุล เธียรผลักบานประตูรั้วเหล็กดัดสีฟ้าที่เริ่มลอกร่อนของบ้านเช่าสองชั้นเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบตึงเป็นปกติ หากแต่แววตากลมโตกลับซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้มิดชิด 

หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มพนักงานออฟฟิศสีเบจปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ดเพื่อระบายความอัดอั้น เธอยอมใช้สิทธิ์ลางานครึ่งวันช่วงบ่าย ทิ้งกองเอกสารบัญชีกองโตไว้บนโต๊ะ เพียงเพราะคำขอร้องแกมบังคับของ ‘เจ๊แวว’ มารดาบังเกิดเกล้าที่โทรจิกเธอตั้งแต่แปดโมงเช้าว่าวันนี้มี ‘ธุระด่วนระดับชาติ’ ที่พลาดไม่ได้เด็ดขาด

“แม่คะ เธียรกลับมาแล้ว…” เธียรส่งเสียงเรียกพลางถอนหายใจยาว วางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาเก่าๆ กลางบ้าน 

“ธุระด่วนระดับชาติของแม่นี่คืออะไรคะ หวังว่าคงไม่ใช่ท่อน้ำประปาหลังบ้านแตก หรือป้าจิ๋มข้างบ้านมายืมเงินอีกนะ เธียรเหนื่อยมากเลย ขอหนูงีบสักชั่วโมงก่อนได้ไหม”

“อุ๊ย! มาแล้วเหรอลูกสาวคนสวยของแม่!”

เสียงแหลมปรี๊ดของเจ๊แววดังขึ้นพร้อมกับร่างท้วมที่พุ่งพรวดออกมาจากหลังร้านซักรีด มือข้างหนึ่งเพิ่งกดวางสายโทรศัพท์สมาร์ตโฟนหน้าจอแตกๆ แต่ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดนั้นกลับฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู เจ๊แววกระโดดโลดเต้นราวกับเพิ่งถูกสลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลที่หนึ่งชุดใหญ่

“หลังคงหลังคาอะไรกันเล่า! นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายยิ่งกว่านั้นอีกร้อยเท่าพันเท่า!” เจ๊แววถลาเข้ามากุมมือลูกสาวแน่น ดวงตาเป็นประกายวิบวับ 

“แกจำใบสมัครหาคู่ที่แม่แอบส่งไปเมื่ออาทิตย์ก่อนได้ไหม ที่แม่บอกว่าโปรไฟล์ฝั่งนู้นเป็นถึงระดับประธานบริษัทน่ะ!”

“จำไม่ได้ค่ะ แล้วก็ไม่อยากจำด้วย” 

เธียรตอบหน้าตาย ค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของแม่แล้วเดินไปเปิดตู้เย็น รินน้ำเปล่าดื่มดับกระหาย 

“เธียรบอกแม่แล้วไงคะว่าอย่าไปเชื่อพวกเว็บหาคู่หลอกเด็ก พวกที่อ้างว่าเป็นประธานบริษัทร้อยทั้งร้อยถ้าไม่ใช่มิจฉาชีพมาหลอกเอาเงิน ก็พวกแก่ตัณหากลับทั้งนั้นแหละค่ะ แม่เลิกเอาประวัติเธียรไปส่งสุ่มสี่สุ่มห้าเถอะ เธียรยังไม่อยากมีสามีรุ่นราวคราวเดียวกับตานะคะ”

“โอ๊ย นังลูกคนนี้! ปากสว่างๆ หน่อยสิยะ! ไปแช่งเขาได้ยังไง!” เจ๊แววเดินเข้ามาตีแขนลูกสาวดังเพียะ 

“ครั้งนี้ของจริงย่ะ! เมื่อกี้เลขาฯ ของทางฝั่งนั้นเขาโทรมาคอนเฟิร์มกับแม่เองเลยนะ เสียงงี้ทุ้ม นุ่ม สุภาพสุดๆ! เขาบอกว่าท่านประธานสนใจโปรไฟล์ของแกมาก! สนใจจนถึงขั้นเจาะจงเลือกแกจากผู้หญิงเป็นสิบๆ คนเลยนะเว๋ย! แถมเขายังบอกว่าอยากนัดดูตัวแกบ่ายนี้เลย ที่โรงแรมห้าดาวใจกลางเมือง!”

เธียรแทบจะพ่นน้ำเปล่าในปากออกมา หญิงสาวหันขวับไปมองหน้าแม่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยซึ่งถือว่าเป็นการแสดงอารมณ์ที่มากที่สุดในรอบวันของเธอแล้ว

“บ่ายนี้? เขาประสาทหรือเปล่าคะแม่ คนดีๆ ที่ไหนเขานัดดูตัวกันปุบปับสายฟ้าแลบแบบนี้ แล้วอีกอย่าง... เขาเป็นถึงประธานบริษัท ธุรกิจระดับร้อยล้านพันล้าน เขาจะมาสนใจพนักงานกินเงินเดือนต๊อกต๋อยที่วันๆ เอาแต่ปั่นเอกสารงกๆ แบบเธียรทำไม มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ ตรรกะมันผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว”

“สมเหตุสมผลสิ! ก็ลูกสาวแม่สวย หน้าตาก็เก๋ไก๋สไตล์นิ่งๆ ยุคนี้ผู้ชายรวยๆ เขาเบื่อพวกผู้หญิงแอ๊บแบ๊วแต่งตัวโป๊ๆ แล้วยะ เขาชอบของแปลกแบบแกนี่แหละ!” 

เจ๊แววเถียงคอเป็นเอ็น ก่อนจะรู้ตัวว่าไม้แข็งใช้กับลูกสาวคนนี้ไม่ได้ผล จึงรีบเปลี่ยนโหมดเป็นบีบน้ำตาอย่างรวดเร็ว 

“โธ่... เธียรลูกรัก แม่ก็แค่อยากเห็นแกมีชีวิตที่สุขสบาย ไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำงานงกๆ นั่งรถเมล์เบียดเสียดกับคนอื่นทุกวัน แม่เลี้ยงแกมาคนเดียวจนป่านนี้ แม่ก็แก่ลงทุกวันนะลูก... ถ้าแม่ตายไป ใครจะดูแลแก…”

มาอีกแล้ว... บทโศกประจำบ้าน

เธียรหลับตาลงพร้อมกับนวดขมับตัวเองเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานในช่วงเช้าปะทะเข้ากับความปวดหัวที่ต้องมารับมือกับแม่บังเกิดเกล้า เธอรู้ดีว่าถ้าปฏิเสธ เจ๊แววก็จะสรรหาวิธีสารพัดมาบีบคั้นเธอไม่จบไม่สิ้น เผลอๆ อาจจะตามไปโวยวายถึงหน้าออฟฟิศให้เธอต้องอับอายเพื่อนร่วมงานอย่าง ‘ยัยขิง’ อีกแน่ๆ

“แม่คะ... เธียรเพิ่งยี่สิบหก แม่จะรีบไปไหน เธียรยังดูแลตัวเองได้” เธียรพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และถึงเธียรจะยอมไปดูตัว เขาก็ไม่มีทางเอาเธียรหรอกค่ะ เธียรไม่มีอะไรคู่ควรกับสังคมไฮโซของเขาเลยสักนิด ไปก็เสียเวลาเปล่าๆ”

“ก็ลองไปดูก่อนสิลูก! ถือซะว่าไปกินข้าวฟรีในโรงแรมหรูๆ ก็ได้ เอาน่าๆๆๆ ถือว่าทำเพื่อแม่นะ! แค่ไปนั่งปั้นหน้าสวยๆ ให้เขาดู ถ้าไม่ชอบแม่จะไม่บังคับแกอีกเลย! สาบานให้ฟ้าผ่าเลยเอ้า!” 

เจ๊แววยกมือขึ้นชูสามนิ้ว แววตามุ่งมั่นระดับล้าน เธียรถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่สุดในรอบปี เธอมองหน้าแม่ที่เต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะพยักหน้าอย่างปลงตกในโชคชะตาของตัวเอง

“...แค่ไปกินข้าวแล้วกลับนะคะ ถ้าเขาทำท่าทางแปลกๆ หรือพูดจาดูถูก เธียรจะลุกหนีทันที”

“ว๊ายยยย! ลูกสาวแม่น่ารักที่สุด! ป่ะ! ไปอาบน้ำแต่งตัว แม่เตรียมชุดเดรสตัวเก่งของแม่ไว้ให้แกแล้ว!”